MAGAZINE

Një qytet multietnik, kryqëzim i qytetërimeve, kryeqyteti i Mbretërisë Nabatease, stacion i detyruar i karvanëve, ishte një shembull unik i harmonisë fetare: bashkëjetonin kultet arabe, greke, egjiptiane, siriane dhe romake Kush udhëtonte me karvanët që kalonin Gadishullin e Sinait, tregonte mbi mrekullitë e një qyteti me shtëpi, varre dhe kamare

Të nesërmen në mëngjes, kur u zgjua, ajo e kuptoi që kishte fjetur dhe kjo gjë e çuditi. Esmeralda kishte kohë që nuk flinte. Një rreze gazmore e diellit, që po lindte, hyri nga dritarja dhe i ra asaj në fytyrë. Njëherësh me diellin, në dritare u duk edhe diçka

Pastaj, përnjëherësh, gjithçka ndodhi shumë shpejt. Mishrat e fytyrës filluan t’i treten. Kockat i kishte tani të holla si krahë fëmije, brinjët i dalloheshin nën lëkurë dhe ethet e zhuritnin pa nderprerje atë trupth të ligur. Infermierja solli bombola me oksigjen dhe mjeku i vinte çdo orë. Një pasdreke, temperatura

Për 1.500 vjet, Europa Perëndimore “harroi” të notojë, duke iu larguar ujit e tmerruar. Kthimi tek noti, është një triumf i vogël shumë pak i njohur i Iluminizmit Nga Eric Chaline Njerëzit mësuan të notojnë për herë të parë në parahistori – edhe pse koha e saktë mbetet e debatueshme,

Do të jetë mëngjes e unë do të vij patjetër. Mbi xhaketën time do të kenë rënë petale Nga lulet e kumbullës së vjetër, Nga lulet e thanës së thartë. Aherë ti s’do të jesh zgjuar akoma. Unë do të them emrin tënd në xhame Dhe do të vërshëllej teëdashurën

Dua që të dish Një gjë. Ti e di si është kjo gjë: nëse shoh hënën e kristaltë , degën e kuqe të vjeshtës së ngadaltë në dritaren time, nëse prek pranë zjarrit hirin e pakapshëm ose trupin e rrudhur të drurit, gjithçka më çon tek ty, sikur kjo që

“Ty të dua si kurrë nuk kam dashur e si nuk do të dua më. Ti je dhe do të mbetesh e vetmja, e pakrahasueshme me asgjë tjetër. Eshtë diçka e pleksur dhe e thellë, diçka që më mban nga të gjitha anët, që kënaq të gjitha orekset e mia

E doja çmendurisht. Përse dashurojmë? A nuk është e çuditshme që për dikë, të ekzistojë në botë një qenie e vetme, një mendim i vetëm, një dëshirë e vetme, një emër i vetëm? Një emër që çel nga buzët, që vërshon si uji i një burimi, që ngjitet nga thellësitë

Në lundrime të gjata mes honesh plot llahtarë, Detaret shpesh herë thjesht për t’u zbavitur Kapin albatrosë, madhështorë zogj të detit Shokë ti kenë në udhëtimet e tyre të pafund … Dhe i lenë aty të lidhur keqas mbi kuvertë, Këta mbretër kaltërsish ligsht katandisur, Lolo krahë varur vajtueshëm hequr

Karroca e jetes ecën shpejt Sido që është e ngarkuar Dhe karrocieri, koha vetë S’qëndron gjëkundi për të pushuar N’agim me gaz ne udhëtojmë Dhe kokën s’pyesim se e lëmë Përtesën, dhelet i përcmojmë Bërtasim:”Hey..jepi c’i…” Por në mesditë të kapitur E mbledhim veten, kemi frikë Ç’do proshkë e gropë

SHARE

Magazinë

Send this to a friend