MAGAZINE

Nga Daniel Lavelle Aleks Mylen, zotëron një talent të jashtëzakonshëm:pas vetëm 16 sekondash këqyrjeje të një palë letrave të bixhozit, ai mund të kujtojë me saktësi radhën e tyre. Studenti 26-vjeçar i mjekësisë, nisi të përdorte teknika të forcimit të kujtesës, si një lloj ndihme në realizimin e diplomës së

Nuk më intereson nëse në të kaluarën ishte e shenjtë apo jo, por unë e urrej atë që po bëj. Po më shkaterron shpirtin, po më prish kontaktet me vetveten, po më mëson se dhimbja është një shpërblim dhe se paraja blen dhe justifikon gjithçka. Rreth meje askush nuk është

Në shkollë e votuan si personin që mendohej se nuk do të korrte kurrë sukses në jetë. I ati i tij punonte si drejtor i një fabrikeje motorash, ndërsa e ëma ishte modele. Robin jetoi një jetë të privilegjuar si një fëmijë. Ai kishte gjithçka që dëshironte, përveç diçkaje. Prindërit

– Ç’është jeta për ty? – e pyeta. – Flluska sapuni, – m’u përgjigj. – Po vdekja? – Shpërblimi i jetës! – Ç’është bota? – Një pikë helm në hapësirë! – Ç’është me e kuptuar në Botë? – Vdekja? – Cila është kafsha më e egër? – Njeriu! – Po

Vëllezër shqipëtarë! Qasuni më dëgjoni, Sa të mundeni më parë Gjuhën tuaj mësoni. Pa shihni sa ësht’e mirë S’u vjen mall’ e dëshirë? Gra,burra, djem e vasha! E ju plaka zë-trasha! Mos rrini pa mësuar, Kjo do të na nderojë, E do të na bashkojë, Këtë gjuhë, që flasim, Këtë

Më poshtë një përmbledhje e thënieve të Faik Konicës, për Shqipërinë dhe shqiptarët. Sa e sa marrëzi, sa e sa poshtërsi e krime janë bërë në emër të së gjorës Shqipëri! Shqiptarët e mjerë presin që Evropa të vijë sot a nesër t’i shpëtojë. Është nevojë të themi, të bërtasim

Një intervistë me Bernardo Bertolucci Prolog. Romë, ditë. Dritare të mbyllura, heshtje, tenda të ulura, mbrëmje prilli. Në plan të parë, Bernardo Bertolucci është në apartamentin e tij, dy hapa larg nga burgu i Regina Coeli: «Nga ideja që karrigia me rrota ishte një burg kam dalë një ditë duke

Nora – Po, pikërisht kështu është, Trovald. Kur isha në shtëpinë time, te babai, ai më nguliste në kokë të gjitha idetë e tij e kështu unë mendoja ashtu si mendonte ai; po të kisha, rastësisht, ide të tjera, unë i fshihja, sepse e dija që atij nuk do t’i pëlqente

Ty ndoshta nuk të shkoi ndërmend Se qielli rastësisht s’u mbyll Se kjo dëborë që shtroi kudo Në të vërtetë ra për ty.   U projektua çdo kristal I saj në qiell të madh diku Dhe nuk pushoi së rëni ajo Gjersa i gjeti flokët e tu.   Që ti

Cigania kishte nxjerrë nga qeska një papuçe të vogël,që i ngjante kryekëput papuçes tjetër. Në atë papuçe ishte lidhur një copë pergamene, ku ishin shkruar këto fjalë: “Gjeja shoqen papuçes ti, Dhe jot’ëm do t’shtrëngojë në gji”. Pasi krahasoi në çast të dyja papuçet dhe pasi lexoi mbishkrimin e pergamenës,e

SHARE

Magazinë

Send this to a friend