Letersi

Kot e ke, më tha ndërgjegja, Njerëzit s’janë përherë miq. Ti pandeh se ata të duan, Por në fakt i ke “armiq”!   I them vetes, pse, s’kanë shkak, S’kam pushtet, as ofiq… Nuk urrej askënd në jetë, S’ndaj të mirë dhe të liq!   S’ka të bëjë, ata s’të

Atje ku vapa djeg si zjarri në trojet tharë e bërë prush I tmerrshëm vigjëlon acari Në shkretëtirën e pafund. Natyrë e stepave pa jetë E polli në një ditë inati Me vdekje dhe farmak të shkretë Kurorën, rrënjët ia spërkati. Kur dielli djeg përmbi djerinë Nga korrja rrjedh farmaku

  Të huaj jemi ne prej kohësh Ç’ish për t’u thënë është thënë, Si gurët që zënë vend në tokë,  Në jetë vend ne kemi zënë. Drejt njëri-tjetrit kemi mbyllur Të gjitha rrugët edhe shtigjet, Si dy qytete mesjetare Me mure, heshta dhe me pirgje. Por natën, kur i lodhur

Mos vdis, se pas shirave arën e mbushi bari, Ka rënë në ullishte mizë e ullirit. Hardhia duhet spërkatur shpejt me gurkali Dhe ende s’ka dalë nga plisi kercelli i misrit. Ne endërronim të bënim një anije, Kurrkush s’e mendonte me ç’dru do ta ngrinim, Kishim ndërmend ta ndërtonim me

Sikur t’mund ta ruash mendjen nga dergja edhe at-here Kur kretj bota e çmendur fajin kopil ta lë mbas dere; Sikur t’mund t’i besosh vetes se ende ke burrni e nder Kur krejt bota e flliqur hedh mbi ty rrena, bajga dhe vrer; Sikur t’mund ta mundësh pritjen duke u

Ç’ma prek kështu zemrën? Ç’më bën që të ziej? Ç’më shtyn të largohem Prej dhomes përtej? Po ndrit cip’ e reve Rreth shkëmbit atje! Atje do të vete, Atje n’atë dhe! Ja, korbat në erë Flatrojnë me gaz; Përzihem mes tyre, Mes tufes humbas Dhe malit e murit I vijmë