Letersi

Autobuzët urbanë nga periferitë drejt qendrës mbi xhama bien brymën vjeshta si luaneshë krifëverdhë ruan ditët e fundit nga dimri. Te vitrinat, tek xhamat e kafeve kalimtarë të shumtë ka në reflekset e flokëve të tua një nuancë e kuqërremtë ra. Pranë ditëve të tua të bardha, kalova sot rastësisht

“E merrja me mend se si pikat e panumërta rrokulliseshin tani në faqet e pjerrëta të çatisë sonë, duke shpejtuar të binin sa më parë në tokë, që pastaj të avulloheshin dhe të ngjiteshin prapë atje lart, në qiellin e bardhë. Ato nuk e dinin se në strehët e çatisë

“Serbët. Të saktë, të pamëshirshëm, të përpiktë në tortura”. “Broçkulla. Nuk ke parë çeçenët. Kanë disa thika ata, aq të mprehta saqë, sa hap e mbyll sytë, e gjen veten të therur përtokë, të rrëgjakur.” “Vetëm se këta janë krejt diletantë para liberianëve. Ata të shkulin zemrën nga kraharori dhe

Nuk më intereson nëse në të kaluarën ishte e shenjtë apo jo, por unë e urrej atë që po bëj. Po më shkaterron shpirtin, po më prish kontaktet me vetveten, po më mëson se dhimbja është një shpërblim dhe se paraja blen dhe justifikon gjithçka. Rreth meje askush nuk është

– Ç’është jeta për ty? – e pyeta. – Flluska sapuni, – m’u përgjigj. – Po vdekja? – Shpërblimi i jetës! – Ç’është bota? – Një pikë helm në hapësirë! – Ç’është me e kuptuar në Botë? – Vdekja? – Cila është kafsha më e egër? – Njeriu! – Po

Vëllezër shqipëtarë! Qasuni më dëgjoni, Sa të mundeni më parë Gjuhën tuaj mësoni. Pa shihni sa ësht’e mirë S’u vjen mall’ e dëshirë? Gra,burra, djem e vasha! E ju plaka zë-trasha! Mos rrini pa mësuar, Kjo do të na nderojë, E do të na bashkojë, Këtë gjuhë, që flasim, Këtë