Letersi

Shpalosa letrën. Ishte shkruar në farsi. Nuk mungonte asnjë pikë, presje, fjalët dalloheshin qartë nga njëra-tjetra. Shkrimi, me qartësinë e vet, ngjante gati fëmijëror. Fillova të lexoja: “Në emër të Allahut të madh, Mëshirëplotit, Amir aga, me respektin tim më të thellë, Farzana xhan, Sohrabi dhe unë lutemi që kjo

Të huaj jemi ne prej kohësh Ç’ish për t’u thënë është thënë. Si gurët që zënë vend në tokë Një jetë vend ne kemi zënë. Drejt njëri tjetrit kemi mbyllur Të gjitha rrugët edhe shtigjet Si dy qytete mesjetarë Me mure, heshta dhe me pirgje. Por natën kur i lodhur

“Asgjë s’duhet, mendova unë. Kisha akoma dhe një orë, pastaj bota do të përmbysej. Si nuk e kisha ndier më parë? Po, e kisha ndier, po pse nuk e kisha thyer murin prej qelqi midis meje dhe ndjenjës sime? Nëse kthimi im ishte marrëzi, atëherë kjo kishte qenë një tjetër

Bretkosa sa një ve,  pa nje ka sa një deve  dhe nakari nuk’ e la,  desh të trashet sa një ka.  Kur vu këtë gjë ndër mënd,  vate u shtri ndë një vënd  duke ngrën e duke pirë,  që të fryhet sa më mirë.  — Shihni, shihni, sa u rrita,

I dashuri im i çuditshëm, ç’meritë kam për ty në k’të jetë” Sytë e tu të qartë si kristal, sikur më shohin e më thonë: -Bëmë të magjepsem e hesht! Zemra ime që ti po ngacmon, Përveç ndjesisë së një kafshe antike plot sinqeritet. Në duart e tua e përkundur

Hodha nji sy në faqen e parë dhe lexova: Më shkrepi ta shkruej jetën time. Ky mendim më leu tue i pa fotografitë e ndryshme që të përfytyrojnë xha Simonin qysh në kohën e fëmijnisë. Përse të mos e shkruej? Jeta ime për të tjerët, ndoshta nuk, nuk e vlen