Letersi

“Ty të dua si kurrë nuk kam dashur e si nuk do të dua më. Ti je dhe do të mbetesh e vetmja, e pakrahasueshme me asgjë tjetër. Eshtë diçka e pleksur dhe e thellë, diçka që më mban nga të gjitha anët, që kënaq të gjitha orekset e mia

E doja çmendurisht. Përse dashurojmë? A nuk është e çuditshme që për dikë, të ekzistojë në botë një qenie e vetme, një mendim i vetëm, një dëshirë e vetme, një emër i vetëm? Një emër që çel nga buzët, që vërshon si uji i një burimi, që ngjitet nga thellësitë

Në lundrime të gjata mes honesh plot llahtarë, Detaret shpesh herë thjesht për t’u zbavitur Kapin albatrosë, madhështorë zogj të detit Shokë ti kenë në udhëtimet e tyre të pafund … Dhe i lenë aty të lidhur keqas mbi kuvertë, Këta mbretër kaltërsish ligsht katandisur, Lolo krahë varur vajtueshëm hequr

Karroca e jetes ecën shpejt Sido që është e ngarkuar Dhe karrocieri, koha vetë S’qëndron gjëkundi për të pushuar N’agim me gaz ne udhëtojmë Dhe kokën s’pyesim se e lëmë Përtesën, dhelet i përcmojmë Bërtasim:”Hey..jepi c’i…” Por në mesditë të kapitur E mbledhim veten, kemi frikë Ç’do proshkë e gropë

Vdekja nuk është asgjë. Thjesht kam kaluar në anën tjetër: është sikur të jem fshehur në dhomën përbri. Unë jam gjithmonë unë dhe ti je gjithmonë ti. Ajo që ishim më parë përnjëri-tjetrin, jemi ende. Thirrmë me emrin që më ke thirrur gjithmonë, që e ke të njohur; folmë me

Ca pika shiu ranë mbi qelq. Për ty unë befas ndjeva mall. Jetojmë të dy në një qytet, Dhe rrallë shihemi, sa rrallë. Edhe m’u duk pak e çuditshme Si erdh kjo vjeshtë, ky mëngjes. Qiejt e ngrysur pa lejlekë Dhe shirat pa ylber në mes. Dhe thënia e vjetër