Letersi

O të humbur shqipëtarë, Seç qenkeni për të qarë!   Për të qar’ e për të sharë, Për të shar’ e për të vrarë!   Armiqtë mbë dhé ju hodhnë, Dhe ju shtypnë sa u lodhnë!   Sa u lodhn’ e sa ju ngopnë Ju gdhendnë edhe ju rropnë.  

Që nga Korça gjer te Shkodra mbretëron një errësirë, nëpër fusha, nëpër kodra, vërshëllen një egërsirë! Pra, o burra, hani, pini, hani, pini or’ e ças, Për çakallin, nat’ e errët, është ras’ e deli ras’! Hani, pini dhe rrëmbeni, mbushni xhepe, mbushni arka, të pabrek’ ju gjeti dreka, milionier’

Ketu s’do jem do jem larguar Ne toke i tretur si te tjeret Ne kafenene e preferuar Nuk do me shohin kamarieret Dhe neper udhet ku kam ecur S’do ndihet kolla ime e thate Mbi varrin tim do te rrije i heshtur Nje qipariz si murg i ngrate Ti do

1. Mos vdis, se pas shirave aren e mbushi bari, Ka rene ne ullishte mize e ullirit. Hardhia duhet sperkatur shpejt me gurkali Dhe ende s’ka dale nga plisi kercelli i misrit Ne enderronim te benim nje anije, Kurkush s’e mendonte me ç’dru do ta ngrinim, Kishim ndermend ta ndertonim

Meriton një dashuri që të do të pakrehur me gjithçka dhe me arsyet që të bëjnë të ngrihesh me nxitim me gjithçka dhe me demonët që nuk të lënë të flesh. Meriton një dashuri që të bën të ndihesh e sigurt, në gjendje të gëlltitësh botën kur ecën krah teje,

“…Po, që prej së mërkurës të dua në një mënyrë tjetër; më duket sikur jemi më të lidhur, më të afërt, sikur më pak gjëra nga bota e jashtme mund të ndikojnë në lidhjen tonë; që, edhe sikur të mos piqemi për një kohë të gjatë, kjo s’do të thotë