Analiza

“Militantët islamikë janë duke intensifikuar një luftë propagandistike kundër Spanjës”, shkruante Qendra e Studimeve dhe Kërkimeve “Gatestone Institute” e Nju Jorkut, në tetor të një viti më parë, në raportin më të detajuar që është hartuar, në lidhje me propagandën islamike mbi Spanjën. “Në muajt e fundit, Shteti Islamik dhe

Tjitske Akkerman   Populizmi është ndoshta koncepti më i mbivlerësuar sot. Supozimi se populizmi po kërcënon të destabilizojë regjimet demokratike në Europë gëlon si në media, ashtu edhe në akademi. Populizmi, siç ka argumentuar Cas Mudde, është jo antidemokratik, por kundër demokracisë liberale. Ai mbështet idealin e një demokracia mazhoritare

Ai e mbajti në krah të tij, kur shtypi amerikan e quante Rasputini i Shtëpisë së Bardhë. Ai shtrëngoi dhëmbët, kur revista “Time” e quajti Steve Bannon në kopertinën e saj, si presidenti i vërtetë i SHBA. Të thuash, pra, se “krye-narcizisti” i ka treguar derën ideologut të tij, sepse

Masakra e Barcelonës na dërgon gjashtë mesazhe. I pari. Shteti Islamik është një grabitqar mutant dhe i adaptueshëm. Kështu ringrihet, edhe falë nismave të protagonistëve të sulmeve. Së bashku me veprimet individuale – por jo të vetmuara – rritet celula e organizuar hibride. Një grup elementesh, jo gjithmonë të stërvitur,

Nga Zigmund Ginsberg Damnatio memoriae, dënimi i kujtesës e quanin romakët e lashtë. Shembeshin dhe gjymtoheshin statujat, thyheshin bustet, gërvishteshin epigrafet, shuheshin figurat në afreske. Nuk funksiononte. Ndonjëherë shkaktonte efekte të kundërta. Ishte e kundërta e apoteozës, godiste perandorë që ishin hyjnizuar kur kishin qenë në pushtet. Por ndonjëri prej

Kishim iluzione, pa patur arsye. Tani Barcelona. Më parë, Parisi. Më herët Londra. Duke shkuar pas në kohë: Stokholmi, Londra, Berlini, Nisa. Në pak më pak se një vit, tetë atentate me të njëjtën teknikë, frikshëm e thjeshtë: të godasësh një turmë me një automjet. Vrasësit nuk kanë fantazi; ne